Ariadna

jueves, 9 de mayo de 2013

lunes, 6 de mayo de 2013

Bisitatu genuen lehenengo lekua Reina Sofia museoa izan zen. Cristina Iglesias-en Metonimia erakusketa, bertatik guretzat aipagarriena edo harrigarriena sarrerako artelana izan zen. Azpian jartzerakoan sentitutako sentsazioa, zirraragarria izan zen. Harriaren itxurazko desegonkortasuna, berak duen benetako pisuaz oharkabetzen gaitu.

Gure arreta piztu zuen beste arte lan bat baztertutako gela batean iturri antzerako bat zena da, ikusten zelako arte lanaren ezaugarriak espazioa aldatu zutela.

Museo honetatik ateratzea GUERNICA artelana ikusi gabe, barkaezina izango litzateke Gernikako jendea taldean izanda. Beraz, bigarren solairura igo ginen Picassoren artelan ospetsuenetariko bat ikusteko. Aipagarria da margolan batek gela osoaren interesa nola bereganatzen duen gainontzeko margolanak alboratuz.

Reina Sofia-ren fatxada nahiko klasikoa da baina hori elementu berriekin aldatzen da. Igogailuek beste itxura bat ematen diote. Hauen barnean zaudela enparantzaren osotasunaz jabetu zaitezke, eta bere maila desberdinen arteko erlazioa mires dezakezu.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=EK2I0WfSxNU

MATADERO

Ondoren, matadero-ra joan ginen. Gaur egun erabilerarik ez zuen espazio bat berriz erabiltzea, baina lehen zenaren esentzia mantentzen zuen eraikina zela gustatu zitzaigun. Gainera, nahiz eta nabe guztietan interbentzioak gauzatu izana, interbentzio gradu ezberdinak zeuden. Interbentzio hori espazioaren erabilerarekin zuzenki lotuta zegoen, ikus zitezkeen nola aldaketa sinpleekin (itxiturak indartu, espazioak banatu, altzariak kokatu etab. ) espazio guztiz ezberdin bat (erabilera guztiz ezberdinarekin) lor zitekeen. Azkeneko momentuan hormei erreparatu genien eta gure harridurarako hormaren detailea topatu genuen.

Bertatik gehien gustatu zitzaigun espazioa nabe de musica izan zen. Hasieran txabolak ikusi genituenean ez genuen ulertu horien erabilera. Espazio publiko batean kokatuta zeuden, baina argi ikusten zen erabilera guztiz pribatua zela. Beraien arteko kokapena eta sortzen zuten espazioa bitxia iruditu zitzaigun. Gune zentralean sarrerak soilik zeuden, baina honek ez zuen beraien arteko jariakortasuna ezeztatzen.

Bertan egun horietan ematen zuten film bat (Emak Bakia baita) egun hauetan unibertsitateko liburutegian eman dute. Interesgarria iruditu zitzaigun hasteko dokumental baten dokumental bat zelako eta gainera, Euskal Herriko etxe baten inguruan sortzen den misterioaz hitz egiten digulako, etxeari garrantzia handia emanez. Hona hemen sinopsia:

“Man Rayren filmak, Emak Bakia izenekoak (‘Utzi bakean’ esateko beste modu bat), bilaketa baten istorioa eragiten du. Miarritzetik gertu, 1926ean filmatutako etxeak izen berezi hori zuen, eta Oskar Alegriak erabaki du oinez abiatzea etxe haren bila. Man Rayk etxandi horren hiru plano besterik ez zituen ezagutarazi: sarrerako atearen irudia, leiho bateko bi zutabe eta kostalde hurbilaren zati bat. Irudi zahar horien bidezko bilaketa ez da erraz gertatuko. Izena ez da artxiboetan agertzen eta egun inork ez du etxea gogoan. Horregatik, laguntzeko eskatuko zaie bestelako berriemaileei, zoriari eta haizeari kasu.”

TABACALERA

Tabacalera-z hitz egiterakoan espazioak nork finantzatzen duen ondorioei buruz hitz egin behar da. Bi espazio berdin zeuden, baina forma desberdinez finantzatuak. Lehengoa autofinantzatua zegoen, barrura sartzerakoan sentitutako sentsazioa etxe okupatu bat zela izan zen. Hau bere itxura eta estetika ez zainduaren ondorioa izan zen. Gobernuak finantzatutakoan aldiz, puntu hau oso zaindua zegoen. Erabilera desberdina zen eta espazioan kokatutako elementuak espazio osoaren sentsazioa asko aldatzen zuten, bigarrena zabalagoa zirudien. Irudi hauek bi espazioetan daude aterata eta bien erteko diferentzia argi ikusten da.

LAVAPIÉS

Denbora librea aprobetxatuz, Lavapiés auzotik ibiltzen joan ginen, auzo honetan aipagarriena bere topografia oso maldatsua izan zen. Metrotik atera eta gero aldaparen tontorrean Espainiako filmoteka ikustera joan ginen. Bertan film ugari proiektatzen dira egunero, haien jatorrizko hizkuntzan.

EL RESPIRO ETA MALASAÑA

Hostalera bueltatzean maletak eta egun osoan zehar hartutako paper guztiak bertan utzi genituen eta tapeoa egitera joan ginen. El Respiro tabernan tapak ugariak dira eta oso goxoak. Bertan sortzen den ingurunea alaia da eta konfiantzazkoa da, han lan egiten dutenek oso hizlariak dira eta. Espazioa oso txikia da eta nahiko beteta topatu genuen, baina, oso atsegina. Edatekoa eskatzen duzunean jatekoa batera doa, baina soilik edatekoa ordaintzen duzu. Edozer tokatu dakizuke, rabak, paella, saltxitxak … etab.

Afalduta, hostalera bueltan malasaña auzotik poteatzera atera ginen. Bertako kaleak koadrikula bat dira, baina maila aldaketekin. Orientatzea zaila izan daiteke detaile txikietan fijatzen ez bazara. Giro ona zegoen, tenperatura epela egiten zuen lehenengo larunbata zelako.

Madrilera bidaia

Bidaia egin baino egun batzuk lehenago elkartu ginen.Gure bidaiari zuku gehiena ateratzeko ikusi nahi genituen leku interesgarri guztiak aukeratu genituen,eta gero han mapa batean markatu genituen. Gure ideia ahal genuen guztia ikustea zen, nahiz eta gutxi lo egin. Horregatik programatutako gauzen aparte beste leku harrigarriak ikustera joan ginen.

viernes, 3 de mayo de 2013

DANIEL ROEHR _ Green Roofs

Daniel Roehr British Columbia School of Arhitecture-ko unibertsitateko Arkitektura eta Paisaiako irakaslea teilatu beerdeei buruzko hitzaldia eman zigun.

Teilatu berdeen erabilera proiektu berrietan nola erabiltzen ziren azaldu zuen. Gehienetan energia aurrezteko erabiltzen da teknologia berri hau. Azken aldian asko hitz egiten da ekologiaz, eta aukera hau ura berrerabiltzeko gaitasuna dauka, eta horregatik gero eta gehiago ikusten dira.

Bi teilatu berde mota daude: Estentsiboak eta intentsiboak.

Azken urtetan demografiaren hazkundearekin batera hirietako gune berdeak edo landareak murrizten joan dira gizakiaren zabalkuntzaz. Gune hauen galera ondorio txarrak ekar ditzake, esate baterako: uholdeen arriskua areagotu edo urak kalitatea galtzea. Bestalde, landare-eremuak handitzeak onura ugari ekarri ditzake: hirien berotegi efektua murriztea, euri urak bideratzea (isurketa murriztuz), barrera akustikotzat, airearen kalitatea hobetzea eta errendimendu termiko hobetzea.

Teilatu begetala:

RENZO PIANO _ Potsdamer Platz (Berlin)

RENZO PIANO _ California-ko Academy of Science (San Francisco)

Teilatu berdeak erabiltzeko sistema hoberena, landare mantentze plana txikiena dutenak dira. Berezko ureztapena bilatu behar da eta landareak duen bizitza iraupena kontuan hartu behar da.

Vancouver-eko udak oso lehorrak direnez, ura gordetzeko modu egokiena landarez osatutako teilatuak dira. Gaur egun teilatuak ez ezik fatxada berdeak ere erabiltzen dira. Hauen erabilera ez da soilik funtzionala, estetiko ere baita.

JACQUES HERZOG eta PIERRE DE MEURON _ Caixaforum (Madrid)

Arkitekturaren jarraitasunaz mintzatzean, teilatu berak jasangarriak direla ziurtatu zuen, baina, autosufizienteak izanik. Teilatu bat ureztatzeko ez da beharrekoa ur gehiagoren erabilpena euriak egiten du lan hori, euriaren ura depositu batean gorde daitekeelako eta gero berrerabili. Honi lotuta, Vancouver-en topatu ditzakegun adibide batzuk ikusi genituen. Haietan uraren berrerabiltzeko sistemak eta uholdeak ekiditeko erabiltzen diren tresnak argi ikusten ziren.

Sistema hauek aplikatzeko oso ondo aztertu behar da bertako klimaren ezaugarriak. Kokapena ulertu behar da.

Laburtuz, esan daiteke sistema berri hauen erabilera egokia dela, baina beti klima eta ingurua oso ondo aztertu eta gero. Gauza asko kontuan hartu behar dira, jasangarritasuna, euriaren kantitatea, ur-sistemaren segurtasuna, landare mota eta bere ezaugarriak esate baterako. Dena, lotuta egon behar du, dena konponduta, arazorik gerta ez daitezen. Aurrera pauso bat iruditzen zait, arkitekturan naturaren presentzia zuzena dagoelako.

jueves, 2 de mayo de 2013

Entrega

Proiektuaren lehenengo ideiak garatzean eta espazioa sakonago ulertzean, proiektatu nahi nuen sarrera egitea ezinezko zela konturatzean hasieran alboratu dut, lorategiaren sarreratik eskuragarriagoa izan dadin. Egitura nabarmentzeko, bere inguruan sortu diren espaziok mugatzen dituzten itxiturak egitura beiraz inguratzen du. Egituraren zati horizontalak ere azpimarratzen dira hormigoiaren koloreaz.

Proiektuaren fatxada eta egitura zuzenki daude erlazionatuak, leihoetan dagoen itxurazko markoa egituraren presentzia handitzen du, baita sortzen diren sartu irtenak. Honek fatxadari dinamikotasuna ematen dio eta espazioen argiztapen naturalari laguntzen dio.

Espazio pribatua minimora murriztu dut etxebizitza honen esentzia taldea edo komunitatea da. Beraz, zati komunak ugariak eta zabalak dira, hauek erosoak izan daitezen. Komuna dena estrukturaren barne aldean dago batez ere, beraz iluminazio natural eskasa dauka. Hori irtenbidea bilatzeko sortutako barne patioetan iluminazioa jarri da. Horren ondorioz egongela, sukaldea, tailerra eta pasealekua iluminazio egokia edukitzea ahalbidetzen du. Lehen aipatutako komunitate horretan pribatutasuna ez da beharrezkoa eta horrek beira erabiltzeko aukera ematen digu.

Gune pribatuak itxiagoak eta konpaktuagoak dira. Espazio hauek lotarako eta gauza puntualetarako soilik erabiltzeko direlako. Beraz, minimoa topatzen dugu bertan. Fatxadatik kanpo daude, lehen esan bezala argia hobeto bereganatzeko.

miércoles, 1 de mayo de 2013

estrukturaren garapena

Proiektu honetan sortu nahi nuen gunea, bi gune desberdinen arteko erlazioa zuen oinarri, espazio komuna eta espazio pribatua. Kontuan izanda espazio pribatuan soilik ohea, armairua eta mahai txiki bat behar direla, proiektatu beharreko espazioa txikia izango da. Gune publikoak aldiz, zabalagoak izango dira etxekoentzat eta haiek gonbidatutako laguntzat egokia izateko. Guztientzat espazio ugari egon dadila bermatuz.

Bien arteko banaketa altueraren bidez sortu nahi dut, hau da espazio osoa bi solairutan banatzea. Bi solairu horien arteko erlazioa zuzena izan behar du. Gune pribatutik gune publikoa ikus dadila.

Sarrerako eskailerak oso zabalak izan behar dira, gero sarreran topatuko dugun espazioa txikia iruditzeko eta azkenik igarolekuan berriz zabala izatea.